Nijman

Open brief aan Bart Nijman 26 december 2015

Beste Bart,

Allereerst dank en hulde voor je openhartige en uitgebreide kerststuk of ‘j’accuse’ van afgelopen week zoals Wierd Duk het in een oproep tot een inhoudelijke reactie noemde. Ik was net begonnen  om onbezoldigd wederom mijn steentje bij te dragen aan het door middel van de ratio ondergraven van ‘hét maatschappelijke probleem van de 21e eeuw’, de islam, toen ik mij geroepen voelde aan Wierds oproep te voldoen en te reageren. Mijn respect heb je al gekregen daar ik je niet geringe epistel drie keer heb moeten lezen om inhoudelijk te kunnen reageren. Hoewel, inhoudelijk op de dossiers islam, democratie, GeenPeil, racisme en de politieke elite zal deze reactie niet worden omdat ik het over het algemeen volledig met je eens ben. De terechte, juich stukken en schouderklopjes die je ten deel zullen vallen vanuit jouw opinie clubje en achterban, zullen voldoende zijn om je narcisme zodanig te voeden zodat je het kruis van je idealen, waarvan ik de oprechtheid zeker niet in twijfel trek, weer gedwee op je zal nemen.

Voor de goede orde, ik ga dus kritiek op jou en je stuk leveren. Nogmaals, niet omdat ik het inhoudelijk zo met je oneens ben maar ik omdat ik denk dat het langzamerhand tijd wordt dat je van mensen die het inhoudelijk met je eens zijn wat kritiek krijgt. Daar ontbreekt het namelijk aan in jouw club ‘naargeestige kinderen van Theo van Gogh’ net zo goed als dat het aan zelfkritiek ontbreekt in de loopgraaf aan de andere kant van het mediale niemandsland bij de ‘hoopvolle kinderen van het linkse culturele geweten dat vooralsnog geen martelaar kent’. Ik beloof je echter dat het niet over de toon zal gaan. Dat zou te makkelijk zijn daar zich direct een Geenstijliaans topos aandient : ‘Bart Nijman doet huilie huilie’.

Allereerst frappant dat je je stuk begint met een aanklacht tegen narcisme. De narcistische paradox dat je zelf het centrum van de wereld bent wetende maar vergetende dat je in het grotere geheel vrijwel nooit een ruk voor zult stellen, is een ziekte waarvan het aantal patiënten in ons tijdsgewricht met sociale media dramatische vormen aanneemt. En al helemaal onder journalisten en opiniemakers.

Je verontschuldiging voor het gebruik van de door jou zo verfoeide ik-vorm komt daarom wat gemaakt over want je stuk is wat het is. Een brok narcisme. Daarmee bevind je je in goed gezelschap want hoewel jij zeker niet de ergste bent, integendeel zelfs, bestaat – een enkele uitzonderingen als Eddy Terstal daargelaten – de club ‘naargeestige kinderen van Theo van Gogh’ uit louter narcisten. Bert Brussen, Bas Paternotte, Annabel Nanninga, Wierd Duk, Theodore Holman, Thierry Baudet, Jan Roos, Ebru Umar, Arnold Karskens, Hans Teeuwen, Chris Aalbers, en aanverwanten van andere clubjes als Bart Schut, Esther Voet, ze zijn het allemaal. Narcisten.

Ik weet dat omdat ik natuurlijk zelf een narcist ben. Ik heb jullie dit jaar een beetje in het echt en van de zijlijn kunnen gade slaan. Zoals Arzu Aslan politiek correcte witte mannen kan ruiken, zo ruik ik mijn medenarcisten op kilometers afstand, al waren ze mijn eigen bovenlip. In 9 van de 10 gevallen komen narcistische stoornissen voort uit een onbewust minderwaardigheidscomplex, opgelopen in de vroege jeugd. De overcompensatie in gedrag die hier uit voortkomt leidt niet zelden tot bijzondere talentontwikkeling, wat op haar beurt het narcisme voedt. De emotionele tegenstrijdigheid van een narcistische stoornis leidt echter vaak tot depressies, onevenwichtigheid en verongelijktheid. De narcist die zich hiervan bewust is geworden ontwikkeld een bepaalde mate van zelfkritiek en zelfspot die hem of haar met beide benen op de grond houdt. Idealiter omringt hij zich met mensen die hem op zijn narcisme wijzen zo af en toe. Ik weet bijvoorbeeld dat dit stuk deels uit narcistische motieven voortkomt maar omdat ik dat weet zal ik openstaan voor de kritiek die mijn deel zal worden. Je zou me dus direct van hypocrisie kunnen beschuldigen, Bart, en ik beaam dat bij voorbaat. Echter in een wereld waarin iedereen hypocriet is, is de beschuldiging ervan geen argument meer.

Driewerf hoera voor de narcist dus. Zo erg zijn ze nu ook weer niet. Tenminste, wanneer de narcist alleen is en op zich zelf staat. Een club narcisten daarentegen, die door werk – bijvoorbeeld in de politiek of de media – tot elkaar veroordeeld zijn en een zelfde doel na streven, vertoont uiteindelijk altijd intrinsieke en zichzelf in stand houdende defecten die het na te streven doel – een rationeel en open debat met een pragmatische uitkomst in dit geval – moeilijker bereikbaar maakt. Een groep narcisten voedt elkaars narcisme in dienst van het hogere doel of, nog erger, tegen een collectieve vijand zoals in dit geval de ‘gutmensch’ of de ‘fatsoenroedel’. Openlijke kritiek op elkaar – mijns inzien een essentiële voorwaarde voor een open debat dat niet zelden een ‘opening’ biedt voor de club aan de andere kant van niemandsland om toenadering en consensus te bereiken – wordt een no-go om het gesloten front te bewaren. Het resultaat is de loopgravenjournalistiek die we in Nederland nu kennen waarbij, zoals de grote Nederlandse filosoof André Hazes ooit opperde, uiteindelijk ‘alles draait om geld en om macht’. Want macht hebben jullie inmiddels Bart. Alleen zijn er andere narcistische niet zelfkritische zichzelf in standhoudende clubjes in de media en politiek die machtiger zijn dan jullie.

Je gebiedt mij een aantal maal in het stuk om je naïef te noemen Bart. Bij deze. Je bent naïef geweest. Dacht je echt dat jullie terechte en inhoudelijk politiek zo succesvolle en rechtvaardige actie GeenPeil dat ook ik actief gesteund heb, geaccepteerd zou worden door de politiek en de gevestigde media? Na al de lollige, terechte maar soms ook lage en vervelende dingen die jullie, Geenstijl, betrekkelijk veilig schreeuwend vanaf de zijlijn, ‘de boven jullie gestelden’ geflikt hebben? Dacht je echt dat een über-narcist als Jeroen Pauw uit zijn incestueuze VARA- of TV-narcistenwereldje zou stappen op TV, ten behoeve van mensen die een succesvol en legitiem democratisch initiatief hebben opgezet?

Kom op Bart! Televisie is niet echt! Daar kwam ik in 1993 als deelnemer aan de soundmixshow al achter en zo ver is het concept en de kwaliteit van ‘Pauw’ niet meer verwijderd van de die ouwe hit van Henny Huisman. Ik kan me je teleurstelling na de terechte euforie echter heel goed voorstellen. Hadden de medenarcisten van jouw club je maar met de beide benen op de grond gehouden dan was je een teleurstelling bespaard gebleven. Maar zij zien het ook niet meer en jullie hielden elkaar ‘openlijk’ niet scherp vanwege de grote schare klapvee en macht die jullie inmiddels door de jaren heen zelf opgebouwd hebben.

En ik heb vervelend nieuws voor je Bart. De politiek, de TV-wereld en gevestigde media zullen naar beneden blijven trappen en je blijven minnachten totdat je genoeg klapvee, -lezers, kijkers en stemmers – macht en daarmee geld kunt mobiliseren om een soortgelijk wereldje te vestigen. De meningen zullen anders zijn maar de poppetjes, ach laat maar. Je weet wat ik bedoel.

In jullie strijd tegen de ‘hoopvolle kinderen van het linkse culturele geweten dat vooralsnog geen martelaar kent’ met haar eigen schare ego’s en narcisten als Rutger Bregman, Pauw, Zihni, Asha ten Broeke, Harriette Duurvoort, Peter Vandermeersch, Claudia de Brij etc, zijn jullie boven alle zelfkritiek verheven. Sowieso luisteren jullie niet naar de andere kant en zij niet naar jullie. Er is teveel rancune en kinnesinne. Dat laatste zorgt er wel voor dat beide kanten de sites, kranten en programma’s blijven volpoepen met dezelfde stukjes en argumenten waar het aan rancune en ophef verslaafde klapvee weer een dagje op twitter mee vooruit kan.

Lijkt het jou niet een keer zinvol en leuk om de eigen gelederen kritisch in het licht te zetten Bart? Ik zou zeggen begin met wat recensies over dat bedroevende Powned op tv want sommige ‘naargeestige kinderen van Theo van Gogh’ uit de stukjestikkerij denken nog steeds dat ze televisie kunnen maken of dat hun mening op tv uit de verf komt. Het doet de goede inhoudelijke zaak in eerste instantie geen grote schade natuurlijk. Klapvee blijft klapvee. Maar het helpt de goede zaak zeker ook niet verder. Alleen voor de ego’s is het goed want met je kop op tv.

Lijkt het jou niet een keer zinvol en leuk om een inhoudelijk kritisch stuk over je eigen opiniewereldje te schrijven? Als iemand het kan ben jij het denk ik, daar de meeste van de naargeestige kinderen al te ver heen zijn. Heel misschien staat er dan ook op de linkerflank een dapper iemand op die hetzelfde gaat doen. Jullie beginnen een correspondentie die de uit narcisme voortkomende rancune en kinnesinne enigszins weg filtert zodat het open debat inhoudelijk een stukje verder komt, het klapvee iets wijzer wordt en de witte onderbroek technocraten van de politieke elite uiteindelijk het klapvee zullen volgen. Het is wensdenken. Ik weet het. Zelfkritiek behelst namelijk af en toe moeten toegeven dat je fout zit. En dat is nou juist niet jullie kopje thee in de moskee op GeenStijl, The Post Online, Jalta, Opniez of de sites en kranten aan de andere kant van de fatsoenskloof.

Ik ben er zelf ook niet goed in Bart, toegeven dat ik fout zit. Door schade en schande heb ik het geleerd en als het echt nodig is doe ik het. Dat voelt dan best goed. Ik heb natuurlijk makkelijk praten. Ik zit als narcist niet gevangen in een professioneel wereldje vol narcisten en heb naast mijn moeder geen klapvee. Gelukkig maar want misschien zou ik tot een een soort Breedveld zijn uitgegroeid, iets waarvoor ik door mensen uit mijn omgeving gelukkig al ben gewaarschuwd. Als je vaak in de goot hebt gelegen en je ouder wordt dan verlies je je gevoel voor schaamte.

Toen ik me begin dit jaar met mijn hobby schrijverij en op twitter met het publieke debat ging bemoeien werd ik mijn kritische inhoudelijke stukjes of tweets over ‘de hoopvolle kinderen van het linkse culturele geweten dat vooralsnog geen martelaar kent’ al snel beu. Zij luisteren toch niet naar mij. Als ego en inhoud in de weg zit kun je net zo goed tegen de wind in gaan pissen. Af en toe leek het mij daarom, als onderdeel van het klapvee, zinvoller om de zijde waar ik het inhoudelijk gezien mee eens ben, te bekritiseren. Met goede inhoudelijke maar natuurlijk ook narcistische bedoelingen overigens. Dat wordt niet erg gewaardeerd Bart. Sowieso hoor je als klapvee gewoon te klappen en je niet af te vragen waarvoor je klapt. En, je als criticus bij de vijand voegen is natuurlijk verraad. Daarmee komen we toch nog op een inhoudelijk punt uit je stuk alvorens ik er een eind aan brei. Het Israëlisch- Palestijns conflict.

Daar schrijf je dit over: ‘Ik ben ooit tégen Israël geweest en vóór de Palestijnen – tot ik me beter liet informeren door de feiten. Nu kan ik de Palestijnen niet meer zien als “onderdrukt volk” en beschouw ik Israël als een baken van fysieke terughoudendheid in de meest explosieve regio op aarde. Want welke natie klopte ooit eerder in de geschiedenis van de mensheid netjes op het dak met een zak zand om de bewoners te waarschuwen, alvorens een wedervergeldende bom af te werpen op de geëvacueerde woning?’

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *