headers_rembrandt

Zelfreflectie (1)

Nadat ik een jaar mijzelf als een stahlhelm door de rosbief heb binnen proberen te wringen in de zichzelf pijpende (online) media is het wellicht tijd om de balans op te maken. Dus u begrijpt, dit wordt een genuanceerd verhaal. Was het een succes? Ja, want ik heb geschreven, veel geschreven en best veel geleerd ook. Weer een ervaring rijker en illusies had ik al niet zo veel meer. Ik weet niet of de balans in positieve of negatieve zin gewogen moet worden. Beter van niet. Veel positiviteit heb ik namelijk niet gebracht, denk ik. Er is veel gezeik. Het nieuws of de actualiteit is geen kleine huis op de prairie. Ik ben negatief, onaardig en beledigend geweest naar veel mensen. Ondanks mijn harde stijl heb ik wel altijd duidelijk proberen te maken dat ik in de echte wereld gewoon een aardige gozer ben. Maar zowel in het echte leven als online, heb ik soms last van een Djinn waardoor de boodschap niet helemaal overkomt.

Het mooiste verhaal dit aangaande, is mijn eerste ontmoeting met Tijs van den Brink. Van de TV. Van Knevel. Ik zat met Ewout Klei een beetje te grappen op twitter en hij en zijn programma kwamen ter sprake. We noemden hem ‘poephoofd’, een naam die Geenstijl – de mallerds – in het online discours (barf…) voor Tijs introduceerde. Komt Tijs toch via twitter, als de here zelf, zo mijn timeline in gevlogen!: HALLO, KENNEN U EN IK ELKAAR? EN WAAROM NOEMT U MIJ POEPHOOFD? Ava’tje ernaast. Ik probeerde hem zo goed mogelijk uit te leggen waarom ik hem ‘poephoofd’ noemde en maakte mijn excuses. Een correcte man, Tijs. Als boetedoening keek en analyseerde ik zijn tv-programma. Er ontspon zich een rationele discussie over interviewen. Hij nam afscheid met iets van: ‘U LIJKT MIJ EEN INTELLIGENT IEMAND. WAAROM ROEPT U VAN DIE RARE DINGEN?

Tja, veel is lolligheid en ik hou van harde humor en absurditeit. Excuses maken en jezelf verklaren, is wat rest. Wanneer het nodig was deed ik het. Soms ook niet. Mijn gebrek aan positiviteit was echter geen onwil. De Briefjes van Omejan waren oorspronkelijk bedoeld om iemand in het zonnetje te zetten (en de tegenstanders van de desbetreffende persoon af te zeiken!) maar bij gebrek aan kandidaten ging ik maar het kapsel van Eva Jinek en roze varkensmutsjes aanschrijven. Met het oog hierop ben ik blij dat het laatste briefje van Omejan, op het toch 5 maanden lang retevermakelijke Batavirus, een persoonlijke en eerlijke oproep aan stilzwijgend hetero Nederland is: LAAT DE LHBT-ers NIET IN DE KOU STAAN NU! ACTIE!

Wordt vervolgd…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *