Open brief aan Bart Nijman 26 december 2015

Beste Bart,

Allereerst dank en hulde voor je openhartige en uitgebreide kerststuk of ‘j’accuse’ van afgelopen week zoals Wierd Duk het in een oproep tot een inhoudelijke reactie noemde. Ik was net begonnen  om onbezoldigd wederom mijn steentje bij te dragen aan het door middel van de ratio ondergraven van ‘hét maatschappelijke probleem van de 21e eeuw’, de islam, toen ik mij geroepen voelde aan Wierds oproep te voldoen en te reageren. Mijn respect heb je al gekregen daar ik je niet geringe epistel drie keer heb moeten lezen om inhoudelijk te kunnen reageren. Hoewel, inhoudelijk op de dossiers islam, democratie, GeenPeil, racisme en de politieke elite zal deze reactie niet worden omdat ik het over het algemeen volledig met je eens ben. De terechte, juich stukken en schouderklopjes die je ten deel zullen vallen vanuit jouw opinie clubje en achterban, zullen voldoende zijn om je narcisme zodanig te voeden zodat je het kruis van je idealen, waarvan ik de oprechtheid zeker niet in twijfel trek, weer gedwee op je zal nemen.

Voor de goede orde, ik ga dus kritiek op jou en je stuk leveren. Nogmaals, niet omdat ik het inhoudelijk zo met je oneens ben maar ik omdat ik denk dat het langzamerhand tijd wordt dat je van mensen die het inhoudelijk met je eens zijn wat kritiek krijgt. Daar ontbreekt het namelijk aan in jouw club ‘naargeestige kinderen van Theo van Gogh’ net zo goed als dat het aan zelfkritiek ontbreekt in de loopgraaf aan de andere kant van het mediale niemandsland bij de ‘hoopvolle kinderen van het linkse culturele geweten dat vooralsnog geen martelaar kent’. Ik beloof je echter dat het niet over de toon zal gaan. Dat zou te makkelijk zijn daar zich direct een Geenstijliaans topos aandient : ‘Bart Nijman doet huilie huilie’.

Allereerst frappant dat je je stuk begint met een aanklacht tegen narcisme. De narcistische paradox dat je zelf het centrum van de wereld bent wetende maar vergetende dat je in het grotere geheel vrijwel nooit een ruk voor zult stellen, is een ziekte waarvan het aantal patiënten in ons tijdsgewricht met sociale media dramatische vormen aanneemt. En al helemaal onder journalisten en opiniemakers.

Je verontschuldiging voor het gebruik van de door jou zo verfoeide ik-vorm komt daarom wat gemaakt over want je stuk is wat het is. Een brok narcisme. Daarmee bevind je je in goed gezelschap want hoewel jij zeker niet de ergste bent, integendeel zelfs, bestaat – een enkele uitzonderingen als Eddy Terstal daargelaten – de club ‘naargeestige kinderen van Theo van Gogh’ uit louter narcisten. Bert Brussen, Bas Paternotte, Annabel Nanninga, Wierd Duk, Theodore Holman, Thierry Baudet, Jan Roos, Ebru Umar, Arnold Karskens, Hans Teeuwen, Chris Aalbers, en aanverwanten van andere clubjes als Bart Schut, Esther Voet, ze zijn het allemaal. Narcisten.

Ik weet dat omdat ik natuurlijk zelf een narcist ben. Ik heb jullie dit jaar een beetje in het echt en van de zijlijn kunnen gade slaan. Zoals Arzu Aslan politiek correcte witte mannen kan ruiken, zo ruik ik mijn medenarcisten op kilometers afstand, al waren ze mijn eigen bovenlip. In 9 van de 10 gevallen komen narcistische stoornissen voort uit een onbewust minderwaardigheidscomplex, opgelopen in de vroege jeugd. De overcompensatie in gedrag die hier uit voortkomt leidt niet zelden tot bijzondere talentontwikkeling, wat op haar beurt het narcisme voedt. De emotionele tegenstrijdigheid van een narcistische stoornis leidt echter vaak tot depressies, onevenwichtigheid en verongelijktheid. De narcist die zich hiervan bewust is geworden ontwikkeld een bepaalde mate van zelfkritiek en zelfspot die hem of haar met beide benen op de grond houdt. Idealiter omringt hij zich met mensen die hem op zijn narcisme wijzen zo af en toe. Ik weet bijvoorbeeld dat dit stuk deels uit narcistische motieven voortkomt maar omdat ik dat weet zal ik openstaan voor de kritiek die mijn deel zal worden. Je zou me dus direct van hypocrisie kunnen beschuldigen, Bart, en ik beaam dat bij voorbaat. Echter in een wereld waarin iedereen hypocriet is, is de beschuldiging ervan geen argument meer.

Driewerf hoera voor de narcist dus. Zo erg zijn ze nu ook weer niet. Tenminste, wanneer de narcist alleen is en op zich zelf staat. Een club narcisten daarentegen, die door werk – bijvoorbeeld in de politiek of de media – tot elkaar veroordeeld zijn en een zelfde doel na streven, vertoont uiteindelijk altijd intrinsieke en zichzelf in stand houdende defecten die het na te streven doel – een rationeel en open debat met een pragmatische uitkomst in dit geval – moeilijker bereikbaar maakt. Een groep narcisten voedt elkaars narcisme in dienst van het hogere doel of, nog erger, tegen een collectieve vijand zoals in dit geval de ‘gutmensch’ of de ‘fatsoenroedel’. Openlijke kritiek op elkaar – mijns inzien een essentiële voorwaarde voor een open debat dat niet zelden een ‘opening’ biedt voor de club aan de andere kant van niemandsland om toenadering en consensus te bereiken – wordt een no-go om het gesloten front te bewaren. Het resultaat is de loopgravenjournalistiek die we in Nederland nu kennen waarbij, zoals de grote Nederlandse filosoof André Hazes ooit opperde, uiteindelijk ‘alles draait om geld en om macht’. Want macht hebben jullie inmiddels Bart. Alleen zijn er andere narcistische niet zelfkritische zichzelf in standhoudende clubjes in de media en politiek die machtiger zijn dan jullie.

Je gebiedt mij een aantal maal in het stuk om je naïef te noemen Bart. Bij deze. Je bent naïef geweest. Dacht je echt dat jullie terechte en inhoudelijk politiek zo succesvolle en rechtvaardige actie GeenPeil dat ook ik actief gesteund heb, geaccepteerd zou worden door de politiek en de gevestigde media? Na al de lollige, terechte maar soms ook lage en vervelende dingen die jullie, Geenstijl, betrekkelijk veilig schreeuwend vanaf de zijlijn, ‘de boven jullie gestelden’ geflikt hebben? Dacht je echt dat een über-narcist als Jeroen Pauw uit zijn incestueuze VARA- of TV-narcistenwereldje zou stappen op TV, ten behoeve van mensen die een succesvol en legitiem democratisch initiatief hebben opgezet?

Kom op Bart! Televisie is niet echt! Daar kwam ik in 1993 als deelnemer aan de soundmixshow al achter en zo ver is het concept en de kwaliteit van ‘Pauw’ niet meer verwijderd van de die ouwe hit van Henny Huisman. Ik kan me je teleurstelling na de terechte euforie echter heel goed voorstellen. Hadden de medenarcisten van jouw club je maar met de beide benen op de grond gehouden dan was je een teleurstelling bespaard gebleven. Maar zij zien het ook niet meer en jullie hielden elkaar ‘openlijk’ niet scherp vanwege de grote schare klapvee en macht die jullie inmiddels door de jaren heen zelf opgebouwd hebben.

En ik heb vervelend nieuws voor je Bart. De politiek, de TV-wereld en gevestigde media zullen naar beneden blijven trappen en je blijven minnachten totdat je genoeg klapvee, -lezers, kijkers en stemmers – macht en daarmee geld kunt mobiliseren om een soortgelijk wereldje te vestigen. De meningen zullen anders zijn maar de poppetjes, ach laat maar. Je weet wat ik bedoel.

In jullie strijd tegen de ‘hoopvolle kinderen van het linkse culturele geweten dat vooralsnog geen martelaar kent’ met haar eigen schare ego’s en narcisten als Rutger Bregman, Pauw, Zihni, Asha ten Broeke, Harriette Duurvoort, Peter Vandermeersch, Claudia de Brij etc, zijn jullie boven alle zelfkritiek verheven. Sowieso luisteren jullie niet naar de andere kant en zij niet naar jullie. Er is teveel rancune en kinnesinne. Dat laatste zorgt er wel voor dat beide kanten de sites, kranten en programma’s blijven volpoepen met dezelfde stukjes en argumenten waar het aan rancune en ophef verslaafde klapvee weer een dagje op twitter mee vooruit kan.

Lijkt het jou niet een keer zinvol en leuk om de eigen gelederen kritisch in het licht te zetten Bart? Ik zou zeggen begin met wat recensies over dat bedroevende Powned op tv want sommige ‘naargeestige kinderen van Theo van Gogh’ uit de stukjestikkerij denken nog steeds dat ze televisie kunnen maken of dat hun mening op tv uit de verf komt. Het doet de goede inhoudelijke zaak in eerste instantie geen grote schade natuurlijk. Klapvee blijft klapvee. Maar het helpt de goede zaak zeker ook niet verder. Alleen voor de ego’s is het goed want met je kop op tv.

Lijkt het jou niet een keer zinvol en leuk om een inhoudelijk kritisch stuk over je eigen opiniewereldje te schrijven? Als iemand het kan ben jij het denk ik, daar de meeste van de naargeestige kinderen al te ver heen zijn. Heel misschien staat er dan ook op de linkerflank een dapper iemand op die hetzelfde gaat doen. Jullie beginnen een correspondentie die de uit narcisme voortkomende rancune en kinnesinne enigszins weg filtert zodat het open debat inhoudelijk een stukje verder komt, het klapvee iets wijzer wordt en de witte onderbroek technocraten van de politieke elite uiteindelijk het klapvee zullen volgen. Het is wensdenken. Ik weet het. Zelfkritiek behelst namelijk af en toe moeten toegeven dat je fout zit. En dat is nou juist niet jullie kopje thee in de moskee op GeenStijl, The Post Online, Jalta, Opniez of de sites en kranten aan de andere kant van de fatsoenskloof.

Ik ben er zelf ook niet goed in Bart, toegeven dat ik fout zit. Door schade en schande heb ik het geleerd en als het echt nodig is doe ik het. Dat voelt dan best goed. Ik heb natuurlijk makkelijk praten. Ik zit als narcist niet gevangen in een professioneel wereldje vol narcisten en heb naast mijn moeder geen klapvee. Gelukkig maar want misschien zou ik tot een een soort Breedveld zijn uitgegroeid, iets waarvoor ik door mensen uit mijn omgeving gelukkig al ben gewaarschuwd. Als je vaak in de goot hebt gelegen en je ouder wordt dan verlies je je gevoel voor schaamte.

Toen ik me begin dit jaar met mijn hobby schrijverij en op twitter met het publieke debat ging bemoeien werd ik mijn kritische inhoudelijke stukjes of tweets over ‘de hoopvolle kinderen van het linkse culturele geweten dat vooralsnog geen martelaar kent’ al snel beu. Zij luisteren toch niet naar mij. Als ego en inhoud in de weg zit kun je net zo goed tegen de wind in gaan pissen. Af en toe leek het mij daarom, als onderdeel van het klapvee, zinvoller om de zijde waar ik het inhoudelijk gezien mee eens ben, te bekritiseren. Met goede inhoudelijke maar natuurlijk ook narcistische bedoelingen overigens. Dat wordt niet erg gewaardeerd Bart. Sowieso hoor je als klapvee gewoon te klappen en je niet af te vragen waarvoor je klapt. En, je als criticus bij de vijand voegen is natuurlijk verraad. Daarmee komen we toch nog op een inhoudelijk punt uit je stuk alvorens ik er een eind aan brei. Het Israëlisch- Palestijns conflict.

Daar schrijf je dit over: ‘Ik ben ooit tégen Israël geweest en vóór de Palestijnen – tot ik me beter liet informeren door de feiten. Nu kan ik de Palestijnen niet meer zien als “onderdrukt volk” en beschouw ik Israël als een baken van fysieke terughoudendheid in de meest explosieve regio op aarde. Want welke natie klopte ooit eerder in de geschiedenis van de mensheid netjes op het dak met een zak zand om de bewoners te waarschuwen, alvorens een wedervergeldende bom af te werpen op de geëvacueerde woning?’

 

 

 

 

 

Historische verbeelding in Vondels Verovering van Grol

Inleiding

‘Daer grimmen tegens twee helden onser eeu,

Als oude tiger grimt op jeughdelijcken leeu

Wiens voordeel hy benijd, en heeft sijn’ toorn geslepen,

En scharp gebit gewet, om ’s vyands opgegrepen,

En versch bebloeden roof uyt klem van krommen klaeu

Te rucken met geweld; nu swelt hij paers, nu blaeu

Van gramschap: maer de staert des leeus begint te krullen,

De maen te rysen, en de muyl heel naer te brullen,

Van uyt den schuylhoeck, daer hy’s tigers aenval wacht.’[1]

 

Zo omschrijft Joost van den Vondel de eerste aanval van het Spaanse ontzettingsleger onder Graaf Hendrik van Bergen op het Staatse leger onder Prins Frederik Hendrik, dat op het punt staat de door de Spanjaarden bezette stad Grol in te nemen. In zijn naar episch heldendicht neigende lofdicht[2] op de Prins van Oranje Frederik Hendrik, Verovering van Grol, bedient de beroemde dichter zich opvallend veel van dierlijke en natuurlijke metaforen om de historische gebeurtenissen die aan het gedicht ten grondslag liggen te vertellen en te verlevendigen. Binnen het gedicht contrasteren de veelvuldig terugkerende dierlijke en natuurlijke beelden enigszins met de redelijk gedetailleerde beschrijving van de daadwerkelijke historische gebeurtenis, het beleg en de slag om Grol in de zomer van 1627.[3] Als experiment zou men kunnen stellen dat dit contrast veroorzaakt wordt door de gedachte dat Vondel zich in dit werk niet alleen als dichter maar ook als geschiedschrijver manifesteert.

Lees verder Historische verbeelding in Vondels Verovering van Grol

Daniel Raap en populair orangisme 1747-1754

De meest gehate Amsterdammer van de achttiende eeuw

‘Rumoer-baas! Atheist, Aarts-gauwdief, Pest der Steeden,

Afgryslyk Monster in ’t Oproerig Altijd Wel;

Al rot en stinkt uw Romp alhier, met smaat Betreden;

Perzoonen van uw Rang zyn Meesters in de HEL’[1]

 

Zo luidt een van de vele grafschriften die in een ‘bloemlezing’ van verzamelde lijk- en grafdichten gepubliceerd werd naar aanleiding van het overlijden op 10 januari 1754 van misschien wel de meest gehate Amsterdammer van zijn eeuw, de porseleinverkoper en ‘doelist’ Daniel Raap. De onversneden haat die uit ieder gedicht van dit pamflet spreekt – één uit een hele stortvloed van hatelijke pamfletten – lijkt zelfs voor de toch vaak niet malse toon in de pamflettencultuur van de Republiek uitzonderlijk en bleef daarom ook niet tot het papier beperkt. De avond voor de begrafenis werden enkele ruiten van Raaps huis ‘Altijd Wel’ op de Vijgendam ingegooid. Op de dag van de begrafenis zelf ontstond er oproer voor het huis en vernielde ‘het grauw’ de lijkbaar die voor het huis stond om de begrafenis te verhinderen. Uiteindelijk werd de kist met Raaps stoffelijk overschot om drie uur ‘s nachts onder gewapende escorte van de schutterij, haastig op een door een paard getrokken slee naar de Oude Kerk gebracht waar het opgebleven volk de kist alsnog met stenen bekogelde. In de kerk werd niemand toegelaten en de kist vlug in graf 45 naar beneden gelaten.[2]

Lees verder Daniel Raap en populair orangisme 1747-1754

Zelfreflectie (2): Rancune

Afgelopen week sprak iemand mij verwijtend toe op twitter: ‘als er iemand rancuneus is dan ben jij het wel!’ ‘Rancuneus zijn’ wordt in zijn algemeenheid niet als positieve karaktereigenschap beschouwd en dus trok ik mij deze opmerking aan. Ben ik bijzonder rancuneus, dat wil zeggen haatdragend en wraakzuchtig? Na enig zelfonderzoek denk ik dat dat inderdaad het geval is. Geen mooie eigenschap maar een en ander dient natuurlijk wel in context geplaatst te worden. Het gaat wat betreft het bovenstaande verwijt over rancune in de opiniewereld, de online media en daaraan verbonden twitter.

Lees verder Zelfreflectie (2): Rancune

Esther Voet, Europa en Israël. Kloosried

Omejan acht het een keer tijd om een stuk van opiniemaker Esther Voet te kloosrieden. Voet manifesteert zich de afgelopen jaren op opiniesite Jalta en het NIW nadrukkelijk in het Nederlandse publieke debat over allerlei onderwerpen. Meestal blijft dat beperkt tot het herkauwen van stukken en argumenten die door wat meer getalenteerde schrijvers en denkers in het debat al eerder en beter opgeschreven zijn. Op één onderwerp na: Israël. Voet, opgegroeid in een Nederlands christelijk gezin, bekeerde zich op haar 19e tot het Jodendom en was tot mei 2015 directeur van het CIDI. Op basis hiervan werpt zij zich in het debat rond Israël of het Israëlisch-Palestijns conflict op als expert waarbij haar vooringenomenheid – lees: onvoorwaardelijke steun voor Israël en haar beleid – haar echter voortdurend parten speelt om een juiste analyse te kunnen maken. Haar gebrek aan intelligentie en consequentheid ten opzichte van haar andere opinies die niet met Israël te maken hebben, komen dan voortdurend aan het licht.

Lees verder Esther Voet, Europa en Israël. Kloosried

Hoe de ultrazionistische hetze werkt: closeread artikel Zentgraaff van Geenstijl

Zes maanden terug schreef ik een artikel over wat ik zelf ultrazionisme in de online media ben gaan noemen. Ultrazionisme komt er in het kort op neer dat Israël, het beleid van de staat Israël of individuen met een Joodse achtergrond boven alle kritiek verheven zijn vanwege de tragische geschiedenis van het Joodse volk (in culturele zin) met als dieptepunt de Holocaust. Met betrekking tot het Israëlisch-Palestijns conflict zijn de Palestijnen, Arabieren, moslims en alle criticasters van Israël zo verschrikkelijk slecht dat kritiek op Israël overbodig of op zijn minst hypocriet is, waarvan het laatste de zweem van antisemitisme met zich brengt. De ‘ander’ is zo vreselijk dat hij op geen enkele vorm van rationele discussie, begrip of empathie kan rekenen, en dient bij gebrek aan argumenten met verwijzingen naar het verleden belasterd te worden. Het propagandistische doel van ultrazionisme is dat de sinds 1967 internationaalrechtelijke illegale kolonisatie van de Westbank ongestoord doorgang kan vinden ten koste van de Palestijnen die er wonen.

Lees verder Hoe de ultrazionistische hetze werkt: closeread artikel Zentgraaff van Geenstijl

Over de AOW-ers op de door Israel bezette Westbank

Ondergetekende heeft de laatste dagen bewust even gewacht op meer informatie over het dossier inzake de Nederlandse AOW-ers die op de Westbank wonen. Na het oorspronkelijke artikel in het NRC van afgelopen zaterdag die de zaak aan het licht bracht, ging de #ophef carrousel natuurlijk direct in overdrive want Israel. Hoewel de gretigheid en manier waarop Pallygek links zich in het onderwerp stortte een bekende putlucht deed bovendrijven, waren de frames van ultrazionistisch rechts van een andere stinkende wasem die zoals gewoonlijk qua leugenachtigheid en perfide verdachtmakerij een hoogtepunt bereikte op, het waar het ‘hun beloofde land aangaat’, Boldoot Blog (dixit Schopenhauer) Opiniez.

Lees verder Over de AOW-ers op de door Israel bezette Westbank

Zelfreflectie (1)

Nadat ik een jaar mijzelf als een stahlhelm door de rosbief heb binnen proberen te wringen in de zichzelf pijpende (online) media is het wellicht tijd om de balans op te maken. Dus u begrijpt, dit wordt een genuanceerd verhaal. Was het een succes? Ja, want ik heb geschreven, veel geschreven en best veel geleerd ook. Weer een ervaring rijker en illusies had ik al niet zo veel meer. Ik weet niet of de balans in positieve of negatieve zin gewogen moet worden. Beter van niet. Veel positiviteit heb ik namelijk niet gebracht, denk ik. Er is veel gezeik. Het nieuws of de actualiteit is geen kleine huis op de prairie. Ik ben negatief, onaardig en beledigend geweest naar veel mensen. Ondanks mijn harde stijl heb ik wel altijd duidelijk proberen te maken dat ik in de echte wereld gewoon een aardige gozer ben. Maar zowel in het echte leven als online, heb ik soms last van een Djinn waardoor de boodschap niet helemaal overkomt.

Lees verder Zelfreflectie (1)

Briefje van Omejan: aan alle Batavirus lezers

Beste Bataviristen,

Allereerst dank voor het lezen van Batavirus. Het waren 5 mooie maanden waarin we met het hele team in betrekkelijk korte tijd toch best iets neer hebben gezet. Door futuliteiten en gedoe die het vermelden echt niet waard zijn, is de site Batavirus nu verdwenen maar ik hoop dat het batavirus voort zal woekeren. Met andere schrijvers van de site wordt nu rustig gekeken of er mogelijkheden zijn om door te gaan en de content, die zoals een aantal van jullie terecht aangaven echt een uniek geluid vormt tussen de kliekjes links en rechts in het publieke ‘debat’, op een nieuw platform te plaatsen. Tot die tijd zal ik, als ik wat te melden heb, op dit blogje publiceren. Tevens zal ik wat belangrijke eigen stukken van de afgelopen 5 maanden voorlopig hier plaatsen. Nogmaals dank voor het lezen en alle grappen, kritiek (veel te weinig helaas), discussies, complimenten en overige reacties naar aanleiding van de stukken.

Amsterjan

Briefje van Omejan: aan de LHTB-gemeenschap

Beste Holebi’s

In de sociale media maar ook in mijn persoonlijke omgeving heb ik na de gerichte homofobe aanslag in Orlando nu meerdere keren de vraag ‘waar zijn alle Charlie’s nu het om de homogemeenschap gaat?’ voorbij zien komen. Een terechte vraag die nu hij een paar dagen ingezonken is, ik mij ook persoonlijk aantrek. Het is inderdaad zo dat de algehele zichtbare verontwaardiging en daarmee associatie met jullie gemeenschap ondanks de vele herdenkingen en wake’s voor de slachtoffers aanzienlijk minder is dan bij de aanslag op Charlie Hebdo. De deels persoonlijke verklaring die ik hiervoor zal geven, dient niet als excuus. Integendeel. Het is een zelfkritisch verslag over waarom ik vind dat ik eerder in de pen had moeten klimmen dat hopelijk herkenbaar is voor veel hetero’s voor wie homoseksualiteit, gelukkig, heel gewoon is.

Lees verder Briefje van Omejan: aan de LHTB-gemeenschap